Hoog tempo

Marjolein is een sportieve, jonge vrouw. Zij is manager in de zorg. 

Op dit moment werkt Marjolein niet. Ze zit op het randje van een burnout en staat op de wachtlijst bij een GGZ instelling voor hulp. In de wachtperiode wandelt zij wekelijks met mij.

 

Op één van onze wandelingen  zet Marjolein de sokken er in en maakt flink tempo.Ik kan haar maar moeilijk bijhouden. Ze spreekt snel en haar stem wordt hoog en beknepen. Ik hoor een piepende ademhaling.

Eventjes laat ik haar begaan tot ik stop roep. We staan samen stil en Marjolein kijkt mij met vragende ogen aan en staakt haar verhaal.

Ik vraag Marjolein of dit haar 'normale' tempo is. Ze weet het eigenlijk niet. Het schiet wel op en daar houdt Marjolein van. ''Ik hou niet van langzaam'', maar ik ben ontzettend moe nu''.

We lopen een klein stukje verder om uit te rusten op een bankje.

 

Als ik vraag wat ze onderweg heeft gezien weet Marjolein zich weinig te herinneren, behalve de man met de hond die ons goedendag zei. Het doet haar denken aan een lastige situatie met een medewerker op haar werk. Deze medewerker verweet Marjolein dat ze geen oog heeft voor haar mensen. Ze is hier van geschrokken. Marjolein vertelt uitgebreid over deze situatie en wat dit voor haar betekent. Marjolein komt tot inzicht dat zij in haar werk o.a. een hoog werktempo,resultaatgerichtheid hoog in het vaandel heeft. Ze is streng voor haar medewerkers die zij aanstuurt.'' Ik ben perfectionistisch en dat verwacht ik ook van mijn medewerkers''. ''Misschien iets te veel van het goede?'', vraagt Marjolein zich hardop en zachtjes af.

 

Voordat we verder in gesprek gaan, doet Marjolein een oefening waarbij ze verschillende tempo's ervaart. Een klein stukje gaat Marjolein slenteren, sloffen, langzaam wandelen, rennen en sprinten.

Best een pittige oefening voor Marjolein en ze is er dan ook flink moe van. We rusten uit en spreken over haar ervaringen met de verschillende tempo's. Marjolein is uitgeput van het altijd rennen in haar werk en het uiterste van zichzelf ( en anderen) te vragen. De tranen vloeien over haar wangen. ''Ik kan niet meer, ik word zo moe van mezelf''. We lopen in een heel rustig tempo nog een klein stukje verder door het bos. Marjolein is zichtbaar moe en wil het liefst als ze thuis is gaan slapen.

 

Eerder dan anders eindigen we de coachwandeling.

Het is mooi geweest voor vandaag. De komende week gaat Marjolein een paar keer op een rustig tempo wandelen en onderweg op een bankje rusten. Marjolein zucht heel diep, haar schouders zakken alsof ze nu pas toelaat om los te laten. Haar stem is lager en Marjolein spreekt langzamer.

Ondanks sterke vermoeidheid voelt Marjolein zich rustiger en ontspannen.

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0