Vergeten groep

 

Onlangs ontmoette ik Marjolein, een jonge sportieve vrouw. Marjolein is manager in de zorg. Een leuke en uitdagende baan maar Marjolein ervaart het nu als zwaar. Het lukt haar maar moeilijk haar grenzen aan te geven en is altijd bezig met haar werk. Zelfs op haar vrije dagen. Ze heeft een druk leven naast haar fulltime baan. Marjolein heeft een partner, sport veel en heeft  veel vrienden. Behalve dat het gezellig is met hen af te spreken, doen deze vrienden regelmatig een beroep op haar als zij een probleem hebben. Marjolein staat voor iedereen klaar. Zo gaat ze op een doordeweekse avond na haar werk nog bij een vriendin behangen. Met alle gevolgen van dien dat Marjolein doodmoe is en niet haar ontspanning pakt om weer op te laden. Ook voor haar ouders staat ze klaar en voelt ze zich verantwoordelijk als oudste. Marjolein is zo moe en voelt zich opgejaagd. Op zondag heeft ze pijn in haar buik en ziet ze tegen de week op. Marjolein heeft zomaar spontaan huilbuien. Ze piekert. Ze begrijpt er niets van. Ze zit niet lekker in haar vel en heeft zich al een paar keer ziek gemeld maar een dagje rust helpt niet. Haar vriend vindt dat ze naar de huisarts moet gaan en dat het zo niet langer gaat. Marjolein gaat uiteindelijk naar de huisarts en staat na 10 minuten alweer op straat met een verwijsbrief naar de psycholoog/ GGZ.  Zojuist kreeg ze te horen dat haar klachten wijzen op een Burnout. Marjolein kan alleen maar huilen en gaat naar huis.  Dan begint het lange wachten op de juiste hulp......

 

''Als ze mij maar niet vergeten?..."zegt Marjolein snikkend als we samen in het park wandelen.

Marjolein wacht al 4 weken op een telefoontje van de psycholoog voor een eerste afspraak.

We doen een basiswandeling en Marjolein stopt met huilen, ademt beter door en haar schouders zakken. Onderweg kan Marjolein zelfs even glimlachen om een roodborstje wat voor ons uit hipt.

We staan even stil en volgen het roodborstje. ''Zie hem daar op een paaltje zitten pronken!'', ''dat doe ik ook'', vertelt Marjolein.

Marjolein begint te vertellen over hoe belangrijk het voor haar is om goed en mooi gekleed voor de dag te komen. Ze geeft veel geld uit aan kleding en verzorgingsproducten. ''Waarom en voor wie doe ik dat eigenlijk?'' vraagt ze zich ineens af. ''Thuis draag ik een joggingbroek of een jeans'', '' eigenlijk veel fijner''.

Onderweg stopt Marjolein bij een vennetje. Ze kijkt naar haar spiegelbeeld in het water.

Half snikkend vertelt Marjolein dat ze zichzelf lelijk vindt en haar waarde ontleent aan wat anderen van haar vinden. Dit wil ze niet meer maar hoe doe je dat?

We spreken over haar onzekerheid en hoe dit haar belemmert zichzelf te zijn. Marjolein komt erachter dat ze iedere dag een masker opzet en niet echt zichzelf is. Aan het einde van haar eerste wandeling met mij besluit Marjolein de volgende dag geen make up te dragen. Ze is heel vastberaden en benadrukt nog eens ; '' Dat ga ik echt doen''. Met stevige tred loopt ze naar haar auto.

 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0